“Göz göre göre”, “gözümün içine baka baka” vurguları ile olayın vehametini dile getirdiğimiz bir boyutu var yalan söylemenin. Başıma geldiği zamanlarda da genelde elim kolum bağlı oluyor. İstiyorum ki, diyeyim “be adam, utanmıyor musun göz göre göre, gözümün içine baka baka yalan söylemeye”, bildireyim haddini, koyayım postamı. Ama olmuyor dostlarım, dedim ya elim kolum bağlanıyor.

İş görüşmesinde “liyakatten” başka kriteri olmayan üst düzey bürokrata hakırmak istiyorum mesela, “Peki o aldığın yeni mezun hanımefendi hangi kalem müdürünün yeğeni!” diye veya “O alacağın personelin listesi hangi partinin il teşkilatınca imzala diye önüne konuyor, hangi milletvekilinin selamı ile isimler anında değişebiliyor” diye. Ama elin kolun bağlı oluyor işte. Soramıyorsun. Ya da, “Bu fiyattan bu sitede başka ev kiraladığımı desin birisi bu evi sana bedava vereyim” diyen emlakçıya, o gelmeden biraz evvel bahsettiği fiyattan ev kiralayan müşterisi ile tanıştığımı ve konuştuğumu söyleyemiyorum işte. Ettiği yeminleri yiyor gibi görünüyorum sadece.

Meramımı tam anlatamadım ya neyse. Bir pazar sıkıntısı olarak kabul et.