Orucu uykuya tutturacağıma blogun şeklini şemalini şeyapayım dedim. Bitirirsem güzel olacak gibi. Hazır elim değmişken adetten olan Facebook sayfasını da aradan çıkarttım. Nedense beğenenler genelde erkek :`(
Bu arada facebook.com/nahnu‘daki dansözlerim müessesemizle hiç bir alakası yoktur. Tövbe tövbe, mubarek gün.
Bilenler bilir inşaatlar iki tür, kimisi yatayda ilerler mesela demiryolu olur, kimisi de düşeyde mesela bodrum kat olur. Yatayda ilerleyeninden düşeyde ilerleyen(ler)ine geçiş yaptım. Güzel de oldu, hamdolsun. Mesai saatleri içinde şehrin en tepesindeki insanlardan biriyim artık. Sadece iki yüksek katlı binası olan bir şehir için pek havalı bir şirkette pek havadar bir pozisyon. Belki ramazan sonrası Tripoli’deyiz, netlik yok, herneyse. Meraklısı için, iş ile ilgili yazılar yazmamamın bir sebebi, akşamları çok uykumun geliyor olması. Yoksa otuz iki cilt ve dört fasikül macera var. Ama bir büyüğümün de dediği gibi “Gece olunca geçiyor yatıyoruz“.
Kıymetlim Nagihan, “Sanırım ben önümüzdeki dokuz ay filan kolbastı oynayamayacağım” dediğinden beri altı ayı biraz geçti ve ben o günden beri bir baba adayıyım. Güzel bir süreçmiş. Üşengeçinsanlargil familyasından olmasaydım bu olay bağlamında da günlük 10 yazı yazardım siz de belki okurdunuz, “Bütün sülalenin kız bebek beklerken aldığı pembe renkli yün yumaklarını iki hafta sonra mavisi ile değiştirmesi” gibi filan. Ama dedikleri gibi “Üşeniyorum öyleyse yarın“.
“Gog” ve “Puslu Kıtalar Atlası” şimdilerde okuduğum iki kitap. “Atem tutem men seni” ve “Çilekli” dilimdeki şarkılar. “Duha” her zamanki gibi en tatlı gelen Kur’an suresi. “Sabah” en çok kaçan. Şekerciden bilye büyüklüğünde “rengarenk sakızlar” ve “patlayan şekerler” almak yeni eğlencemiz. “Şeftalili Nestea” ve “Soda peşine Türk kahvesi” sevdiğimiz içecekler.
Yıllardır düşlediğim bir şey, kişisel gündemimi popüler gündemin üzerine çıkarmaktı. Hamdolsun çok yaklaştım gibi. Farkındalığın aslında o kadar da gerekli bir şey olmadığını, şu hayatta Mevlana’nın yanı sıra Şems’in ve Tavus Baba’nın da var olmuş olduğunu bilmenin, gedavet rüzgarı’nın hanımeli kokusuna karışınca ayaklarının yerden nasıl kesildiğini görmenin, safllığa yatmanın değil de bizzat saflığın ne bulunmaz bir nimet olduğunu anlamak istersen, şu hikayeciği dinle … demek isterdim ama hikayem henüz bitmedi. Belki ve hatta belli ki yeni başlıyor.
Allah yar ve yardımcımız olsun.
Fikret Bila’dan bir alıntı:
Özkök Paşa sosyal ortamların gerektirdiği hallerde içki içer. Genellikle mayasız içkileri tercih eder; viski, votka gibi. İçkiye düşkünlüğü yoktur. Hilmi Paşa dini değerleri bilen ve önemseyen bir komutandır. İçki içmenin haram sayıldığını bilir ama Allah’ın affetme büyüklüğüne de inanarak, sosyal ortam gerektirdiğinde içer. Ama Ramazan’a daha hassastır. Oruç tutar ve Ramazan ayı boyunca içki içmez. Değişik vesilelerle yaptığımız sohbetlerde, “œKeşke hiç içmesem. Çocuklarım da “˜Babam hiç içmiyor, ne güzel’ diyebilseler. Onlara örnek olsam. Midem de rahatsız, ama bazen mayasız içki içiyorum” dediğini anımsarım.
Demek ki neymiş “Sosyal Ortam” affetmiyormuş, ya da ben öyle anladım.
Memlekette Ramazan’ı duya duya yaşayabileceğiniz en güzel ikinci yer olan Konya’dayız. İkametgah burada (orada) olacak artık. Ee, Ramazan’ı Konya’da karşılamak nasip olunca onlarca cami arasından Teravih için seçim yapmak epey zor oluyor. “7 farklı camide teravih kıl, hacı sevabı cebine gelsin” artık yutmadığımız bir şey olsa da, hem yılda bir kere olan bir güzellik hem de yanında bir akşam gezmesini de hediye ettiği için ailecek seviyoruz teravihi.
Yalnız “imam-ı ferrari” ekolünden bir hocaya denk gelirseniz yoruluyor ve bunalıyorsunuz. Yoruldum ve bunaldım oradan biliyorum. Gerçi geçen gün rekat aralarında saflardaki boşluklardan faydalanarak pencere kenarına kadar ulaştım. Hatta abarttım müezzein mahfilindeki bir boşluğu da ustaca değerlendirerek oraya ulaştım. Püfür püfür esiyordu vallahi. Kendimi iyice kaptırmışım, aralarda getirilen selavatlarda müezzinlere mikrofondan eşlik ettim, o derece. Hatta bir ara “n. hanım çıkışta demir kapının orada buluşalım” diye anons edecek oldum, vazgeçtim.
“İhlas’a giden yol riya’dan geçermiş” diyorlar mı hala bilmiyorum. O hesaba yazın bunu. Selametle efem.
Ramazan-ı şerif’in başlangıcındaki hilal’i görme meselesi bayramlarda da kafaları karıştırıyor. Bu hilal’i görme meselesi üzerine güzel bir yazı okudum: Hilali görmeyenin bayramı caiz mi?
Az evvel bir adam geldi kapıya elinde davuluyla. “Buyrun..” dedim, “Davulcuuu..” dedi.
“Hmm anladım. Tamam…” dedim, kapıyı kapatıp, gözetleme deliğinden gidip gitmediğine baktım. Gitmedi.
Kapının önünde bekliyor. İri kıyım da bi kimse kendisi, yani, kapıyı iki bilemedin üç omuz darbesi ile aşağı alabilir. Bizim kapı ahşap zaten. Aynı zamanda kapı komşumuz olan ev sahibemiz, “Nasıl olsa kiracıya vereceğim” diye lüzüm duymamış. Kendi dairesinin kapısı çelik ama. Tabi hakkını yememek lazım, bize taşınırken, “İsterseniz şimdi yaptırın baharda düşersiniz kiradan” dedi. Ama annem anlamadığım bi şekilde “Ya ben parasını baharda geri alacağım çelik kapıyı ne yapayım” diye istemedi. Ev sahibesi yine de taktırmayı düşünürsek kapıcıya danışmamızı söyledi.
Meğer bizim kapıcı eskiden çelik kapı montajında çalışıyormuş, kapıcının eski işinin de kapıcılık olması ilk duyduğumuzda bizim de dikkatimizi çekti. İyi bi insan, ramazan boyunca pidemizi eksik etmedi sağolsun. Hattızatında biz bir pideyi, iki kişi zor bitiriyoruz annemle. Hele annem o gün börek, çörek filan da yapmışsa hep kalıyor. O yüzden bir gün aldık, bir gün almadık. Pide de sıcak sıcak, ramazanda çok güzel giden bişey, biliyorum ama, annemin ıspanaklı böreğinin yanında lafı bile olmaz. Annem diye söylemiyorum çok güzel ıspanaklı börek yapıyor. Ben istedim diye bazen iç malzemesine beyaz peynir de koyuyor biraz, çok şahane oluyor.
Geçen gün marketteki dondurulmuş gıda reyonunda küçük kardeşime patates kroket bakarken hazır paçanga böreği gördüm. İçindekilere bakınca farkettim, “Annemin ıspanaklı böreğinin içine pastırma koysak tam paçanga oluyo o zaman” diye düşündüm. Aslında benim bildiğim paçanganın içinde ıspanak olmuyor. Arasıcaklar kategorisindeki paçanganın muhtevası, erimeye meyilli bir peynir ve pastırmadır. Benim bildiğim bu şekilde en azından. İşte, patetes kroket bulamadıysam da, şahane bi fikir buldum et ve et ürünleri delisi kardeşim için, güzel bir süpriz olabilirdi bu ıspanaklı-pastırmalı-peynirli paçanga. Bir de fırına sürerken üzerine minnacık tereyağı bırakıldı mı tam süper olurdu.
Küçük kardeşim Ankara’da yatılı bir okulda, hafta sonları geliyor. Gelince evde bir bayram havası. O bizi, biz onu özlüyoruz hafta içi. Liseli oldu; okulunun biyoloji olimpiyat takımına girdi şimdiden, hücre şöyle, mitoz bölünme böyle diye ahkam kesiyor; ama haftasonu olunca gelse de bi pataklasam, bi hırpalasam diyorum. Sizin anlayacağınız hala minnacık, hala dünkü bebek.
Tabi realitede bir tosundan ne kadar bebek çıkarsa o kadar bebek şu sıralar. Bunu kendisi ile de paylaştım aslında: “Ne olucak senin bu halin, yakın geleceğindeki fotoğraflarda bir Tatlıcı Tombak, bir İsmail Türüt benzeri mi olsun ebat olarak?” diye. “Abi sen önce kendine bak, göbişin odaya senden üç dakka önce giriyor” gibi şahane bi cevap ile madara etti beni. Bu söz beni incitmese de, bir gerçeğin farkına varmamı sağladı. Harbiden canım nişanlımın da daha önceden konuya temas ettiği gibi, aşağı yukarı “durduramıyoruz efendim gitgide büyüyor” seviyesine yaklaşmıştım.
Çok şükür küçük kardeşimle yaptığımız bu obezite uyarısı, pre-ramazan dediğimiz şaban ayının son günlerinde gerçekleşmişti. Mübarek ramazana biraz daha temkinli biraz daha düzenli girdik. Yediğimize içtiğimize bir nebze de olsa dikkat ettik. Üç dört kilonun görsel açıdan nerelere denk geldiğini aynel yakin farkettim. Girdiğimizden hafif çıktık.
“İnşallah Allah katında da girdiğimizden hafif çıkmışızdır” gibi, mesaj kaygısının yanında riyakarlık kokan bir cümle buraya çok yakışırdı, değil mi. Bu bir röportaj olsaydı buralarda bir yerde (gülüşmeler) yazabilirdi. Ama hakikat bu valla. Kendi adıma tam manası ile yaşayamadım gibi bu ramazanı (da), Allahualem, Allah bilir.
Allah nice ramazanlar nasip etsin, hakkıyla yaşayabileceğimiz, pidesi ile, orucuyla, teravisiyle, iftarıyla, sahuruyla, bayramıyla, şekeriyle ne bileyim, mukabelesiyle, ezanıyla, topuyla, davulyla davulcusuyla…
Eyvaaaah!
O kadar sevimsiz günler geçiriyorum ki. Ramazan’ın tadını bile alamadım henüz. Zaten anne kişinin elinden sucuklu kurufasülye yemediğin ramazan’ın nasıl bir tadı olabilir ki. Yani bunu ev arkadaşım kurufasülyeyi beceremiyor diye demiyorum. Olabilir insan kurufasülyenin dibini yakabilir. Ama hadi kurufasülyeyi mahfettin, sucukları ne demeye içine atıyosun kardeşim. Sucuklu yumurta yapardık! Aziz okurum, beni bilirsin yemek seçmem, zaten derdim de kurufasülye değil. Açıkcası, annemin kurufasülyesini de pek beğenmem. Derdim, bu günlerde iki dakikalığına iletişim kuran insan evlatlarının sanki alnımda “şamar oğlanı – resmi hizmete mahsustur” yazısı görmüşcesine bana fırça kaymaları.
Esasında “he baba he” deyip geçebileceğim bu mevzuyu, yani her önüne gelenin nasihat verip finalinde sağlam bi fırça kaymasını, çok da dert edinmemiştim. Ta ki bugün, okul kaydımı gecikmeli olarak yaparken öğrenci işlerindeki memur beyabi beni “”ne lan bu derslerin hali” şeklinde kalaylamaya hazırlanırken. Zira azıcık kafamı kaldırdığımda odadaki tüm idari ve solitare oyuncu kadrosunun “sıra biran evvel bize gelse de, iki fırça da biz kaysak” bakışlarını üzerime yönelttiklerini gördüm. İrkildim ve ürperdim. öfke ve kızgınlık içerisinde çıkıştım: “ya abi sen benim durumları bilen bi insansın, sen de böyle konuşursan; o-hoo-oo“. Güzel ve etkili bu manevra sayesinde beyabi önce kendisini bir misyon insanı olarak gördü,şaşırdı ve “benim durumları bilen bir insan” olarak kendisini diğerlerinden ayıran ulvi bilgileri bir yokladı; işin içinden çıkamayınca da “tamam senin durumunu biliyoruz, da, yine de, ne bilim olm çalışında bitirin şu okulu yeeaa” deyiverdi.
Zeka ve diplomasi bir kez daha kazanmıştı. Elindeki paspasla fırça seansında kale arkasında bilet arayan müsdahdem abi de boynunu büküp gerisin geriye odadan çıktı. Ortam normalleşmişti.
Ortamın normalleşmişti normalleşmesine de benim bu “öğrenci işleri” adlı müesseseye olan kinimi ve nefretim on kat daha arttı. Efendim bu esas işi aşağı yukarı “öğrencilerin evraklarını yönetmelikler çerçevesinde idare etme” olan bu müessese derhal fesh edilmeli bence. şimdi ben aşağı yukarı dedim ya, onlar da aynen böyle yapıyor ve bu aşağıyı olabildiğince aşağıya, yukarıyı olabildiğince yukarı çekiyorlar ve kendi görev tanımlarını kendileri yapıyorlar. İki belge için sizi keyfi süründürüyorlar, her türlü eziyeti yapıyorlar. Bununla beraber yönetmeliklerden zerre haberleri yok. Bir tane işi “hakikaten” bilen adamın çevresine kümelenmiş “soliter bağımlıları“. üç beş dakika soliter oynayamadıkları kayıt döneminde ise, açığa çıkan sinir-stresi oğrencilerden çıkarıyorlar. öğrenci işlerini sevmiyorum. Hepsini “uluslar arası solitare olipiyayları“na göndersinler, doya doya yaysınlar onlarda.
“Kurufasulye soğanla yenir, herkes yerse kimseye kokmaz“. Ramazanınız mubarek olsun.
“Nahnu Bey şu -god dammit- okulu bitirsin de çoluk çocuğa karışsın” adlı bir proje hazırlayıp envayi çeşit AB mali yardımı almayı düşünüyorum. Hibe gelecek yerden iki hafta sonu esirgenmez deyip iki hafta sonumu, dile kolay iki halısaha maçımı hibe ettim. Sertifikalandım. Değsin isteriz.
Sayın Kerinçsiz miydi Sayın Kerinçek miydi neydi, bıyıkları gözümü aldığı için, şu dakika soyadını anımsayamadığım gayet asabi-aktivist-sosyo-provokatif bir beyefendiamca var, televizyalarda’da görüyorum, başında onun olduğu bir proje ekibi kursam “Sınır tanımayan mali yardım höpürdeticileri“nden birisi oluruz, iddia ediyorum.
Aldığım mali yardımları çoluk çocuğa karışma çalışmalarında kullanacağım; kalanını da ramazan paketi haline getirip akademik dünyanın “Olm şu silgi tozlarını temizleyin oradan, azıcık sorumluluk alın be !” şeklinde konuşan üyelerine “Anger Management“, olmadı “Sinir Dili Programlaması“, o da olmadı “Güzel Konuşma veya Efendilik” eğitimleri eşliğinde takdim edeceğim. Zira ve şundandır ki; okul hayatıma dönemler ekleyen bir boktan ders dolayısı ile sinirler gergin gözler yaşlı, turnalara tutun da gel. “Boktan” diyorum, edepsizlikten değil efendim; dersin adı “kanalizasyon“. Bir başka “tiksinç ama hakkaten öyle” de buluşacağız, maalesef.
Bir vakitler ramazan demek, gece akşam vakti atari salonuna gidebilmekti bizim için. Şimdilerde bunun yerini internet cafelerde counter oynamak, knight online’da experience kazanmak filan aldı galiba. Engin tecrübelerimizi Ramazan Atraksiyonları çerçevesinde sizlerle paylaşıyoruz ya hani, bu sefer de vakti zamanında dayıoğlu ile geliştirdiğimiz teravihten firar edip, atari salona kaçma tekniklerini anlatıyorum.
dikkat: yakalanmanız durumunda müessesemiz sizi tanımayacaktır, hatırlamayacaktır, kendisinin sizinle hiç işi olmayacaktır.
Bir keresinde yakalanmıştık ve birisi şöyle nasihat etmişti, “Buraya harcadığınız jeton parasını biriktirseniz, bayram harçlıklarını da üzerine katsanız, bi atari almaya paranız çıkmaz mı, nintendo bile alırsınız ?” … Kendisine ne o an cevap verdik bilmiyorum şimdi, ama arkasından çok sağlam bi “hade, leeeen” çektiğimizi iyi hatırlıyorum. çocukluk bi kere geliyor kardeşim, yaşayacaksın !
Tabi bütün bunların yanında, teravih güzeldir…
