Bilgisayarınız sizi yüzünüzden tanısın istiyorsanız, notebooklar için hazırlanan yüz tanıma programını bir deneyebilirsiniz. Bilgisayarımı (Acer Aspire 5720) Vista’dan XP’ye downgrade ederken uygun kamera sürücüsünü bulamadığımdan webcam’i kullanamıyorum uzun zamandır. Dolayısı ile programı deneyemedim, ama deneyenler memnun kaldıklarını söylüyorlar.
Bildirgeç’te de bu konu ile ilgili bir şeyler varmış: yüz tanıma.
İsa Sarı, Türk Lehçeleri Yazım Programları çatısı altında Çağdaş Türk Lehçeleri Klavyesi, Geliştirilmiş Osmanlıca Klavye ve Göktürkçe Klavyeden oluşan bir ekran klavyesi serisi hazırlamış [via].
Latin harflerinden oluşan klavyeniz ile yazdığınız yazılar anında istediğiniz lehçenin harflerine dönüşüyor. İsterseniz eski yazıya, isterseniz Kiril alfabesine isterseniz de Göktürk alfabesine. Muhteşem bir çalışma.
Özellikle Geliştirilmiş Osmanlıca Klavye çok hoşuma gitti. Osmanlıca kelimeler oluşurken kelimelerin her harf eklendiğinde değişmesine bayıldım. Keşke elimizdeki Osmanlıca metinleri de Latin harflerine çevirebilseymiş.
Kaan Sezyum, Ocak ayında, Radikal Cumartesi’de yayınlanan bir yazısında Beyaz ve Beyaz Show hakkında bir iki kelam etmişti, okuyalım bakalım ne demişti:
[...] Aa, Beyaz! Boş bakışların ve kaçan esprilerin adamı Beyaz. Yıllardır ne etliye, ne sütlüye dokunan, yazılan repliklerini unutan, şakaları şaşıran dili dolanan, ailenizin çocuğu Beyaz. Valla Beyaz bizim evde olsa çok pis zulüm yaşar bu şakacılığıyla. Ama hakkını da yememek lazım. Yıllardır ekranda ve sahnede pişe pişe bi rahatladı. Hatta o kadar rahatladı ki artık hiçbir şey bilmemesini bir avantaj olarak kullandığı ‘Biri bana anlatsın’ , ‘Ben bu denilenleri anlamıyorum’ , ‘Ya neler oluyor?’, ‘Ben mi?’ gibi programlarla ekranları parselledi. Tabii bu noktada diğerlerinin (Şahan, Okan B. gibi) tutarsız ekran performansları da Beyaz’ın tutarlı sıradanlığını parlattıkça parlattı. ‘Beyaz Şov’u kim izler, neden izler anlayamıyorum. Helyum çekip incelen sesler mi komik, yoksa gelen konuklara bir türlü sorulamayan sorular mı insanı merak içinde bırakıyor? Beyaz bize sıradanlığımızı hatırlatan, bizi ileriye taşımayan, heyecandırmayan, hayatımızın sıkıcılığını, yaşadığımız ülkedeki tüm olumsuzlukları, dilimizin otoriteye karşı tutukluğunu, şovenistliğimizi, tek düzeliğimizi, ezilmişliğimizi sürekli hatırlatan gerçekten de beyaz, renksiz, saydam bir ekran figürü. Yıllardır hiçbir konuda net fikrini söyleyip ortalığa bir şey koymadan, sıradan insanların da başarılı olabileceğini, sallarsak başımızı, maaşımızın bize şıp şıp damlayacağı bir dünyanın işaretçisi.
Gelen bayan konukların belli noktalarına bakıp, onların yanına kanepede zorla oturmaya çalışmak komikse, ben buna gülmüyorum, kimse kusura bakmasın. Zaten annenizin ve babanızın sevdiği bir espri anlayışı ne kadar komik ve güncel olabilir? Hani olay şovsa, ciddi görüşümdür, İbo Şov bütün bu sözde talk-şovlar içinde en iyisidir. [...]
Dün gece yatmadan evvel yaptığım zapping turunda denk denk geldim kendisine;
‘Şu anda öğrendiğimize göre operasyonda 44 terörist tesirsiz hale getirilmiş. Ancak bu arada güvenlik güçlerimizin de 6 şehit verdiği haberini üzüntüyle öğrendik. O yüzden programızıı burada kapatıyor ve bu savaşın bir an önce durmasını artık şehitlerimizin olmamasını istiyoruz’
diyerek yayını bitirdi.
Dün gece Kanal D deki 32. Gün programında seyrettiklerim yüzümü kızarttı. Çok utandım ekran başında bir genç olarak. Özgürlüğü savunuyorum diye oraya çıkarılanlar, rejimimi koruyacağım diye karşısına oturtulanlar topyekün rezildiler. Bu gençlere bu ego, bu kendini beğenmişlik, bu terbiyesizlik hangi arada aşılandı bilmiyorum ben.
En çok üzüldüğüm yer, özgürlük olsun diyen bir herifin normal normal konuşurken, saniyenin onda üçüde coşup Necla Arat’a pöykürmesi idi.
Yüzüne tüküren düşmanını öldürmekten vazgeçen, sebebi sorulduğunda “Ben onu Allah rızası için öldürecektim, ama yüzüme tükürünce işin içine nefsim girdi“, diyen bir Peygamber damadının, kurban olduğum Ali’nin dinini savunduğunu idda ediyorsan bunu yapmayacaksın. Madem İslam diyorsun, en başta bunu sana İslam yasaklar. En nefret ettiğin kişiyi karşında bulmuş olabilirsin, ancak Birand seni fikirlerini savunman için oraya oturtmuş, karşına AKP ve CHP den iki milletvekili, bir profesör, bir gezeteci koymuş; sen hala şunun bunun davasındasın, slogan peşindesin. Sakal bırakıp, ayet ezberleme ile olmuyor, insan birazcık da edep adap öğrenmeli.
Bu sivriydi de diğerleri çarliston muydu? Nerdeee, hemen hepsi gargara laflar, kanunlar, nutuklar havada uçuşuyor, hemen hepsi sloganlar hazırlamış. Herkes kendi konuştuğunu dinliyor. Birisi az benzer bi laf ederse elleri çatlayana kadar alkışlıyorlar. Ellerindeki dövizleri kameranın önüne uzatmalar, birisi konuşurken ayaklarını yere vurmalar; yine birisi konuşurken parmak kaldırmalar filan, ulan bize ilkokul 3 öğrettiler be ayakta birisi varken parmak kaldırmamayı. Terbiyesizlik. Terbiyesizlik. Terbiyesizlik.
En efendisi ADD Kahramanmaraş gençlik kolu başkanı bir çocuktu valla, çekmiş takım elbisesini de mis gibi, kibar kibar konuştu, “Tüm örgütlerimize sağduyu çağrısı yaptık provakasyona gelmemelerini istedik” dedi. Yapılması gereken de budur zaten, gaza gelmeyin iki dakika. Bir de bir kız çıktı, noluyor arkadaşlar ne bu hararet dedi işte. Gerisi tırıvırı, isteyen bulur internetten seyreder. Hayatından boşa harcamak istediği 3-4 saati varsa iyi bir tecih olabilir.
Bu yazıyı yazmaktaki amacım bir üniversiteli genç olarak başta Necla Arat ve Emre Aköz olmak üzere, konuklardan ve seyredenlerden özür dilemek. Bilmelisiniz ki üniversiteler böyle değil. Üniversiteliler böyle salak sulak tiplerle dolu değil, tamam tıntın adam da çok ama, yekünü böyle değil. Üniversiteliler, üniversitelerini kazanılacak veya kaybedilecek kaleler olarak görmüyor, görülmesini de istemiyor. En azından ben ve benim bir çok arkadaşımla biz, böyle düşünüyoruz.
Antr parantez, Mehmet Ali Birand tarihin en kötü 32. Gün programlarından birisinı yaptı. Anlaşmayı bırakın, birbirinin varlıklarından rahatsız olanları bir araya getirmek, onların fikirlerinden çok egolarını çarpıştırmak neye yaradı bilmiyorum. Kadir Çelik yapmıştı, ben lisedeyken böyle bir program. Hararet gene 1500dü. Bir yaraya merhem olmadıydı yine.
Son bir söz, canı sıkılan kuyruğuna teneke bağlasın koşmaya çıksın bence, ama memleketi germesin şekerim. Her basın toplantısında bir bomba bırakmasın milletin kucağına. Medeniyyetleri buluşturucam derken, kendi memleketini ayrıştırmasın, bilerek veya bilmeyerek.
CNBC-e’deki dizilerin az önce dikkatimi çeken bi özelliği; hepsinin cici bir logosu var! Adamlar dizileri tek tek markalaştırmışlar. Sonra efendim bakıyorum şöyle bir yok “desperatehousewife magneti” yok “smallwille” kasketi diye etinden sütünden herbişeyinde faydalanıyorlar. Hay bin das kapitalizm!
Bizim dizilerimizin bazılarında da var bu logo olayı, hoşuma gitti. Lakin ekseriyette MsWord’ün WordArt’tından çıkmış gibi. Bugün bana dert olan şeylerin en sonuncusunu dinlediniz 
İnsan insana (azıcık geç anlıyor) bunu yapar mı hiç?
İngiliz Channel 4 televizyonu, 5 milyon sterlin harcayarak TV tarihinin en büyük ‘işletme’ (kandırma-şaka) programını hazırlıyor. Space Cadets (Acemi Astronotlar ya da Uzay çaylakları) adlı programda, 9 yarışmacı uzaya fırlatıldıklarına inandırılacaklar. Bir Rus uzay istasyonuna eğitim için gönderildiklerini sanacak yarışmacılar, aslında bir uçakla 4 saatlik yolculuk yaparak Kuzey Denizi’nde uzay üssü süsü verilmiş, kullanılmayan bir İngiliz üssüne indirilecekler. [(...)- Hürriyet]
Mevzu ile alakalı diğer linkler:
Psikoloğumundan aldığım bilgilere göre 2005 yılı içerisinde yaklaşık 128bin Yaşasın Yeni Türk Lirası ve 15 Yeni Kuruş harcamam gerekiyormuş. çok acil, zengin, parasını benim için harcayacak arkadaşlara ihtiyacım var. Birlikte de harcayabiliriz tabi. İlgilenenler, bi şekilde banka hesabıma ulaşıp parayı yatırsınlar. Temizlik ve güven esastır. Yardım etmek sevaptır.
ASPAVA diyerek girdik yeni yıla bu yüzden, hem de P harfine vurgu yapa yapa. Yeni yılda artık “Paran varsa kardeşimsin, aslansın kaplansın, ayrıca Kredi Kartına 0 komisyon” adlı planımı uygulamaya koyuyorum. Kamuoyuna duyurulur.