Hayatımda büyük bir yeri olan sevgili Dayım geçen sene Hac için kutsal topraklara gitmişti. Boş otobüs götürüp orada servis hizmeti verip geri gelirken de hacıların zemzemlerini filan getirmişlerdi karayoluyla. Aslında ayakkabı mağzası var ama eski uzun yol şoförlerinden olduğundan böyle bir teklif gelince kabul etmiş. Rabbim de Haccını kabul etsin inşallah.
Dayım gidiş dönüş macerasını yazmış (veya kuzenime yazdırmış). Konuştuğu gibi yazmış. Continue reading
İşyerinden bir abimiz yolladı, uzun süredir beni gerçekten şaşırtan bir Fw: gelmemişti. Denemenizi tavsiye ederim. Sonuçları yorum olarak yazabilirsiniz. Continue reading
Şeçimlerde oy kullanmaya gittiğimizde biraz sırada bekledik. Sırada beklerken hemen önümüzdeki beyabi, eşine oyunu nasıl kullanması gerektiğini anlattı uzun uzun. Kesinlikle yalnış yapmaması için türlü türlü tüyorlar filan. Son ne oldu, hanımabla paşa paşa oyunu kullandı. Beyabi ise yanlış bir yere bastığı için oyunu yeni pusula istedi. Alamayacağını duyunca paravanın arkasından “tak tak tak tak” sesleri geldi, hepsine bastı mührü, oyunu yakmak için.
Profosyonel hayatım konusunda bir kısım yol ayrımındayım şu günlerde ben de, beyabi gibi sağa sola teknik taktik anlamında akıl verme durumunda pek olmasam da en sonunda oyu yakmaktan çekiniyorum. Şu an için seçenekler bir oy pusulasındaki kadar değil, hatta biraz düşününce gönlüm sadece birisinden yana. Bir de mutlu edecek işin peşinde koşuyorum sanırım, hayırlısı olsun.
Dolayısı ile pek tadım yok. Blog yazmak da biraz tat tuz işi değil mi zaten?
Bu arada “Blog Ödülleri” için son 2 gün. Sıramı savdığım için ben katılmıyorum Ben de katıldım. Bu sene epey ödül dağıtılacakmış. Bloguna, ziyaretçisine güvenen katılsın.
Referans Gazetesi’nin genel yayın yönetmeni Eyüp Can, Hürriyet Gazetesi’nde de köşe yazmaya başlamış. İlk yazdığı yazının içerisinde bir soru var: “Bir köşe yazarı okuyucusundan ne bekler?“. Cevabı NYT’dan Thomas Friedman’ın yazdığı Longitudes and Attitudes adlı kitaptan 4 madde ile vermiş:
1- Okuyucu köşe yazısını okusun ve ‘Vay be bunu bilmiyordum’ desin. Ne de olsa her köşe yazan arada sırada ‘öğretmen’ rolüne soyunmaya kalkar, bilerek ya da bilmeyerek.
2- Köşe yazısı bir solukta okunsun ve ‘Biliyor musun bu meseleye ben bugüne kadar hiç böyle bakmamıştım’ tepkisi gelsin. Okuyucuya günlük olaylarla ilgili farklı bir perspektif vermek kadar tatmin edici bir duygu yoktur.
3- Bir köşe yazarı için favori okur tepkisi ise şudur: ‘Budur abi. Ben kendimi nasıl ifade edeceğimi bilmezken, tam da benim duygulanma tercüman olmuş.’
4- Ve her iyi yazarın onca iltifattan sonra bir o kadar ihtiyaç duyması gereken okuyucu tepkisi: ‘Senden de, yazdıklarından da bakış açından da nefret ediyorum.
Peki bir blogger, blogunun okurundan ne bekler?
Bu gece unutmazsam bunu düşüneyim.
Sabah Gazetesi Dış Haberler Servisinden Bilge Eser, ABD’nin yeni Dış İşleri Bakanı Hillary Clinton’ın Türkiye ziyareti boyunca yanında “travelling press” olarak bulunacak ve gezi boyunca yaşananları blogunda an be an duyuracakmış [via]. Bilge Eser’in blogu 10 Ekim 2008′den beri yayın yapıyor.
Amerikan Dış İşleri Bakanlığının gezi sırasında gazetecilerin yanı sıra bir blogger’a yer vermesi çok güzel bir olay. Adamlar, işlerini biliyorlar diyebiliyorum sadece. Seçilen blogger da çok uygun, gazeteci, hem de dış haberlerden.
Bizim büyüklerimiz böyle bir şey düşünürler mi? Başbakan’ın uçağında, Baykal’ın seçim gezisinde filan? Hatta Cumhurbaşkanı çita severken, twitter’dan “Aha çitayı elliyor” tadında mesaj atan birileri olsun isterler mi? Mesela şimdi seçim dönemi tam da, neden başkan adayları bunu kullanmıyorlar/kullanıyorlar mı yoksa? Benim bildiğim anca twitter’dan fallow ediyorlar henüz. Hali hazırda yeni biten bir ABD Başkanlık seçimi ve yapılan seçim kampanyalarının başarılı online işleri ortadayken bunlarla yetinmek.
Peki blogger cephesinde durum nasıl olurdu? Mesela bir davet olsaydı bunu kabul etmeyecek blogger çıkar mıydı? Yoksa koşa koşa gidilir miydi? Tam olarak embedded journalism olmasa da, ona yakın bir şey olarak gören çıkar mıydı bu durumu?
Eirik Solheim bahçesinde fotoğraf çekiyormuş. Sonra hep aynı açıdan çeksem de sonra bunları birleştirsem demiş. Bir yıl boyunca düzenli olarak çektiği fotoğraflar ile 40 saniyelik şahane bir video elde etmiş:
Videonun hikayesini ayrıca anlatmış.
Memleketteki Twitter kullanıcılarını bulan ve takip eden yeni oyuncak Twitturk’e göre, Twitter’ı keşfedip kullanan ilk 10 kişiden birisiymişim. Hoş muyum/ Boş muyum bilemedim.
Memleketin en çok oynanan online oyunlarından birisi Knight Online’dan eşya ve karakter satışı yapma vaadiyle 100 bin TL para toplamış birileri.
Kardeşim de başka bir oyunda yüksek levelli bir karakterini satmayı düşünüyor. Ondan başka bir de, bu oyunlara müptela olan çocuğundan dert yanarken, aynı zamanda bu alış-verişlerden kazandığı parayı gururla anlatan bir Prof. tanıyorum. İyi para dönüyor demek ki.
Birisinin sanal bir karaktere veya herhangi bir sanal “item”e para yatırmasını anlamıyorum.
Fikret Bila’dan bir alıntı:
Özkök Paşa sosyal ortamların gerektirdiği hallerde içki içer. Genellikle mayasız içkileri tercih eder; viski, votka gibi. İçkiye düşkünlüğü yoktur. Hilmi Paşa dini değerleri bilen ve önemseyen bir komutandır. İçki içmenin haram sayıldığını bilir ama Allah’ın affetme büyüklüğüne de inanarak, sosyal ortam gerektirdiğinde içer. Ama Ramazan’a daha hassastır. Oruç tutar ve Ramazan ayı boyunca içki içmez. Değişik vesilelerle yaptığımız sohbetlerde, “œKeşke hiç içmesem. Çocuklarım da “˜Babam hiç içmiyor, ne güzel’ diyebilseler. Onlara örnek olsam. Midem de rahatsız, ama bazen mayasız içki içiyorum” dediğini anımsarım.
Demek ki neymiş “Sosyal Ortam” affetmiyormuş, ya da ben öyle anladım.