Karma karışık bi kafa ile karışınca ademoğullarının arasına, böyle oldu belki. Daha fazla kalmalıydı belki de kovuğunda. Daha fazla dalmalıydı belki de kalabalığa. Polyannacılıkdan bariz bir şekilde ayrılabilen bir davranış olarak, hüsn-ü zan ile memur olduğumuzun idrakine varıncaya değin çok boş zamanımız oldu. çok hoş zamanımız da. Bir de helal dairesinin keyfe kafi geldiğini anlamak çok zaman aldı… üff ya üff.. Herneyse güzel görme diyorduk değil mi… Evet..
Lakin, şu galaksilere nazaran mikroskopik ömrümüzde, yani yaşadığımız her günde bu hüsn-ü zan ( ~ hoşgörme) hadisesini akıldan çıkarma, çağımızın kanıksanmış mazeti, unutkanlığın içinde eriyip gitmekte, çoğu zaman da birlikte “default” olarak gelmekte, yarısı boş bir bardağın içerisinde kopan fırtına içinde, inceden inceye, eritilmektedir. O eriye dursun, ve : Pesimist misin sen lan!, ömer Hayyam mı oldun lan başıma ! ” demek kimsenin haddinde olmadığında birleştiğimiz gibi “Oportunistsen söyle bak kızmicam!” diye insanları strese sokmanın da alemi olmadığında da birleşmemiz gerek.
Ya da ne bileyim Fuzzy Logic’e kendimizi kaptırıp, kuantumun dayanılmaz estetiği içerisinde, “Hem Pesimist Hem de Oporçunist olsam nasıl olur, nasıl olsa ikisi de bende bişey uyandırmıyor , farklıyım ben, değişiğim” diye düşünenler olabilir, olsun onlar da toplumsal beynimizin birer parçası… Toplumsal şuurun homojen olmayan kısmını temsil eden bir auyrık küme. Ben de içindeyim sanki. Madem öyle sevelim sevilelim, gezelim görelim, gülelim gülelim eğlenelim…
Ne.. Hmm – hah! … Bak işte bu bahsedilen kopuklukların, eriyen yerlerin yerinde oluşan ~karstik~ boş vakitlere adanmış bir kaç sanal a4 kağıdına yazıyorum ben bunları, buraya ve az aşağıya, daha evvel yaptığım gibi… Birazdan, az birazdan, uyanacak, yeni düne güle güle diyeceğim… Cancağızım
Sen beni bi dinlesen ne konu olurum /
Sen beni izlesen ne film olurum /
nahnu; uzun oldu, bizim oldu… işş-te, buyur burdan yak!