Yılmaz Özdil’den aktarıyorum, ATO ve Ankara Patent ofisi’nin ortaklaşa çıkardığı Lezzet Haritası’na göre memlekette 2 bin 205 yöresel yemek varmış.
Fotoğraftaki ziyafet için: Zeytinyağlı Yaprak Sarma (Devletşah Podcast’i)
Bir çok yemek için, çeşitli vilayetler arasında halen “bu bize ait“, “hayır efendim bize ait” şeklinde çekişme sürse de, genelde kabul gören sadeleştirilmiş liste şöyleymiş:
- Adana: Süllüm.
- Adıyaman: Basalla.
- Afyon: Sakala çarpan çorba, sırtsırta, ağzı açık, cücü.
- Ağrı: Gösteberg.
- Amasya: Unutma beni, eli böğründe.
- Ankara: Sıçgıç, pıtpıt pilavı, entekke böreği, tamtak tiridi, öllüğün körü.
- Antalya: Bergamut reçeli.
- Artvin: Zurbiyet, püşürük çorbası.
- Aydın: Pelvize.
- Balıkesir: Mafiş tatlısı.
- Bilecik: Samsı.
- Bingöl: Sirın.
- Bitlis: Büryan, şekalok.
- Bolu: Çantıklı pide, kedibatmaz, kaldırık dolması, kaşıksapı.
- Burdur: Testi kebabı.
- Bursa: Kaşarlı pırasa, dilber dudağı , kaymaçina.
- Çanakkale: Erik macunu.
- Çankırı: Mıkla.
- Çorum: Cızlak, borhani.
- Denizli: Çaput aşı, gındıra çorbası.
- Diyarbakır: Cartlak kebabı, patlıcan meftunesi.
- Edirne: Mamzama, hardaliye.
- Elazığ: Lobik çorbası, kındık köfte, işkene, pirpirim boranı, tavşan üflemesi.
- Erzincan: Tulum peyniri.
- Erzurum: Cağ kebabı.
- Eskişehir: Çiğ börek.
- Gaziantep: Mahhıtalı köfte, süzük yapması, maş çorbası, ekşili daraklık tavası, kakırdak böreği, yarpuz piyazı, at elması turşusu.
- Giresun: Hamsili mısır ekmeği, dible.
- Gümüşhane: Köme, kanzılı börek.
- Hakkari: Gulul çorbası.
- Hatay: Kaytaz böreği, semirsek.
- Isparta: Kuyruğu sulu, derdimi alan.
- İçel: Tantuni.
- İstanbul: Uykuluk.
- İzmir: Kumru, papaz yahnisi.
- Kars: Tandırda kaz çekmesi.
- Kastamonu: Köle hamuru, cırık tatlısı, delioğlan sarığı.
- Kayseri: Mantı, pastırma.
- Kırklareli: Sulu kaçamak.
- Kırşehir: Keykef.
- Kocaeli: Pişmaniye, otur Fatma tatlısı.
- Konya: Etli ekmek.
- Kütahya: Namaz dolması, tekke çorbası, çene çarpan çorbası, tosunum.
- Malatya: Taş küllüğü, gurut çorbası, kurşungeçirmez köftesi.
- Manisa: Mesir macunu.
- Kahramanmaraş: Dövme dondurma, tarhana, pıtpıt lapası.
- Mardin: Semberuk, irok.
- Muğla: Galli patlıcan, ebegümeci kavurması, dülek reçeli.
- Muş: Çorti.
- Nevşehir: Dıvıl, sızgıt.
- Niğde: Mangir çorbası, papara, cılbır.
- Ordu: Melocan kavurması, sakarca mıhlaması.
- Rize: Hamsi çiğirtası, enişte lokumu.
- Sakarya: Pekmez.
- Samsun: Kocakarı gerdanı.
- Siirt: Zivzik narı, perde pilavı.
- Sinop: Nokul, mamalika.
- Sivas: Pezik turşusu.
- Tekirdağ: Köfte.
- Tokat: Bacaklı çorba.
- Trabzon: Vakfıkebir ekmeği.
- Tunceli: Zerefet.
- Şanlıurfa: İsot, şıllık tatlısı.
- Uşak: Alacatene haşhaş sürtmesi.
- Van: Otlu peynir.
- Yozgat: Testi kebabı.
- Zonguldak: Beyaz baklava.
- Aksaray: Höşmerim.
- Bayburt: Lor dolması.
- Karaman: Kayısı musakka, paraköfte.
- Kırıkkale: Sarığı burma.
- Batman: Bumbar.
- Şırnak: Hekeheşandi.
- Bartın: Pumpum çorbası, yumurtalı isbut.
- Ardahan: Pişi.
- Iğdır: Patlıcan reçeli.
- Yalova: Luhu şirkey çirbuli, lalanga, papa.
- Karabük: Çingene baklavası.
- Kilis: Şıhıl mahze, kübbülmüşviyye, mazlum, sucuk hapısası, cennet çamuru.
- Osmaniye: Tirşik, çiçcire.
- Düzce: Çerkez tavuğu.
Özdil‘in yazısından aldığım listedeki kalın (bold) olarak belirtilen yemekler, benim tattığım yemekler. Allah nasip ederse tattığım diğer yemekleri de kalınla işaretlemeyi düşünüyorum zamanla.
Sarmayı görünce canım çekti ya
Hımm hepsi leziz ..dülek reçeline bayılırım kaş ‘ta baya bi yemiştim
nahnu çok daha leziz
Liste mükemmel fakat birşey dikkatimi çekti. Geçen haftaya kadar ben de doğrusunu bilmiyordum fakat TV’de rastladığım bir programdan öğrendiğim kadarıyla Eskişehir’in gelenksel tadı olan “çi börek” (çiğ börek değil) yanlış yazılmış. “çi” öneki Tatarca’da güzel,hoş,lezzetli gibi anlamlara geliyormuş yanlış hatırlamıyorsam. Eskişehirliler de bu yanlış aktarmadan muzdarip. Anlamadığım ise bir gazetecinin bu şekilde bir araştırma yapıp da nasıl yanlış bilgiye ulaştığı idi. Fakat sonra durup düşününce gayet normal karşıladım. İnternet çağı gazeteci ve televizyonculuğu bu olsa gerek. Geçen akşam seyrettiğim TV Haber Bülteni’nin büyük bir kısmının, güncelliğini çoktan yitirmiş internet asparagaslarıyla dolu olması da aynı sebepten değil miydi? Öyleydi öyleydi.
ben eskişehirdeyim, çiğ börek olarak geçiyor heryerde. muhtemelen bu hazırlanan listeye de “çiğ börek” şeklinde dahil edilmiştir, yılmaz özdil de oradan aynen almıştır.
“papağan çiğbörek” var meşhur, orada sanırım birşeyler yazıyor duvarında bir panoda. çok oldu gitmeyeli gerçi. çiğ böreğin tarihinden filan bahseden bir yazı var. “şi börek” diye yazmışlardı, tam emin değilim.
bir de vatan kırım’da şırbörek diye geçiyormuş.
Zorlayınca programın adını da hatırladım. CnnTurk’deki 50 Yer isimli programdı.CnnTurk sayfasındaki video/programlar bölümünden ulaşılabiliyor. Bu arada blogunuza ilk yorumumdu. Uzun zamandır RSS vasıtasıyla takip ediyorum. Başarılar.
yılmaz özdil ile aynı köydenim ben o da amarat lı . o da aksaraylı olarka höşmerimi yazmış zaten başka ünlü bir şeyimiz yok
bir ben varım bir höşmerim.
höşmerim’i balıkesirin filan zannediyordun ben, ya da oralarda bir yerin.
yok nahnucugum aksarayın.zaten başka bir ünlü yiyecegimiz yok :=)
Almanya’da yaşamanın negatif yönü de bu işte adam gibi yemek yiyemiyoruz. Sarmayı görünce ağlamak geldi içimden. EE bizim hanım anlamıyor bu işlerden iki yıl oldu gelemiyorum da. Geçenlerde söylemesi ayıp güzel bir Türk restoranın da İskender yiyeyim dedim çok kötüydü hiçbir şeyin tadı yok. Türkiye’ye bir geleyim ilk işim iki gün boyunca sarma, mantı sütlaç yemek olacak. Aslında işin kötü yani annem kız kardeşim her gün iki üç çeşit yemek yapardı. Bu şekilde büyüyüp bu yemeklerden yıllarca tadamadan uzak kalmak çok acı verici benim için. Arkadaşlar bol, bol yiyin benim yerime de özellikle sarmadan.