Kişisel tarihçemde bölüm başkanına “hocam” yerine “hacım” deyişimden sonraki en büyük dil sürçmesi bugün dolmuşta gerçekleşti. Şoför arkasındaki koltuktan ücreti uzatırken “şundan alır mısın bi tane” yerine “şundan alır mısın bi tanem” dedim yalnışlıkla palabıyıklı şoför bey amcaya. Dolmuş ahalisini ve pek tabi palabıyıklı şoför bey amcayı kahkahalara gark eden bu olayın akabinde, “on yıl binmicem ben dolmuşa falan bi daha” gibi gayet ütopik bi söz verdim kendime.
“şundan da iki talebe bi öğrenci, mühehe” — nahnu
dilin çok tehlikeli sürçmüş, yerinde olsam ütopyasına aldırmadan sözüme sadık kalırdım (:
ben de hakim’e hocam demiştim. dil işte, kemiği yok
epey sakat bir sürşme olmuş bence de
allah tekrarını yaşatmasın …
bende hocaya baba demiştim. erkek olsa neyse..
“bitanem, ver bi alt dudak” da bu gafın üst versiyonu olsa gerek. devamı gelsin hacı.
üniversitede ikinci sınıftaydık. Hoca bir arkadaşa Türkiye-AB ilişkileri hakkında ne düşünüyorsun dedi. çocuk şöyle başladı söze; “Hacı abi herifler almıyo bizi…”
Belki gaf değildi ama hoca dahil sınıf kopmuştu.
Ben de otobüste yaşlı bi kadına yer verirken, “buyur abicim buraya otur sen” demiştim. Ama bi ben duymuştum neyse ki abicim kısmının sesini azalttım hemencecik.
Bir keresinde Fatih’te minibüs şoförüne “mübarek bir yerde..” demiştim. İneceğim yerde de bir türbe vardı. Utandım mı? Ne münasebet