Dün akşam Belediyedeki adamımız Compir’in daveti üzerine Odunpazarı Belediyesinin düzenlemiş olduğu “Aşkın Filmleri Festivali“nin son filmi “Baraka“ya gittik. Biletimizin üzerinde Protokol yazınca önce korktum aslında “Ya ön sıradan mı izlicez şimdi filmi, ben istemem abi öyle protokolü” diye. Meğer yokmuş öyle birşey, Geçtik bir yere oturduk öylesine. Seçtiğimiz yer gayet güzeldi, ki Başkan Burhan Sakallı da gelip nezaket ile “İyi akşamlar, hoşgeldiniz” diyerek çocukları ile hemen önümüzdeki sıraya oturdu.
“Baraka“, hayatın soluğu demekmiş, aşkın filmleri için bir festival yapılacaksa gösterilmesi gereken ilk film olmalıymış. Olmuş ta işte zaten. Yani güzel ve yerinde bir seçim. Filmin içerisinde doğadan ve günümüz koşuşturmacasından estanteneler güzel ve rahatlatan müziklerle sunuluyor. Bir belgesel esasında baraka, bir terapi gibi görünse de. Civcivin gagasına yapılan saldırıdan, Kırmızı yüzlü şebeklerden, ve yüce dağlardan aşıyor dinginlik ve barakadan içinize sızıyor.
Iyi bir filme benziyor. özelliklede isminin anlamindan dolayi da ayri bir anlam katmis..
arşivime koymayı delicesine istediğim nadide eserlerden biridir. video arşivi yapan bir arkadaşımda kaseti vardı onun sayesinde izlemiştik 99 kışında bir barakada..
bomba bu film. bi amca vardı filmin içinde hiç unutmam hindu. oturuyor öyle yoga pozisyonu. bir yandan da madalyonun arka yüzü şehir pisliği gösteriliyor. yorumsuz bir belgesel herşey görsellikle anlatılıyor.
hint fakirlerini gösterdiğinde arkadan giren bayan vokal süperdir. aslında tüm belgeselde müzikler güzel kullanılmıştır. başından sonuna kadar insanın içini bir akıntıya kaptırmasını sağlar. kabe görüntüleriyle bu duygu zirve yapar belgeselin sonuna doğru…