Monthly Archive for June, 2006

Hazret-i Yunus Aleyhisselâm’ın kıssa-i meş­hu­re­si­nin hülâ­sası: Denize atıl­mış, büyük bir balık onu yut­muş. Deniz fır­tı­nalı ve gece dağ­da­ğalı ve karan­lık ve her taraf­tan ümid kesik bir vaziyette

لاَ اِلهَ اِلاَّ اَنْتَ سُبْحَانَكَ اِنِّى كُنْتُ مِنَ الظَّاِلمِينَ *

müna­catı, ona sür’aten vasıta-i necat olmuş­tur. Şu müna­ca­tın sırr-ı azîmi şudur ki: O vazi­yette esbab bil­kül­liye sukut etti. çünki o halde ona necat verecek öyle bir zât lâzım ki; hükmü hem balığa, hem denize, hem geceye, hem cevv-i semaya geçe­bil­sin. çünki onun aley­hinde “gece, deniz ve hut” itti­fak etmiş­ler. Bu üçünü bir­den emrine müsah­har eden bir zât onu sahil-i selâ­mete çıkara­bi­lir. Eğer bütün halk onun hiz­met­kârı ve yar­dım­cısı olsa idi­ler, yine beş para faide­leri olmazdı. Demek esba­bın tesiri yok. Müsebbib-ül Esbab’dan başka bir melce’ ola­ma­dı­ğını aynel­ya­kîn gör­dü­ğün­den, sırr-ı eha­di­yet, nur-u tev­hid içinde inki­şaf ettiği için şu müna­cat bir­den­bire geceyi, denizi ve hutu müsah­har etmiş­tir. O nur-u tev­hid ile hutun kar­nını bir taht-el bahir gemisi hük­müne geti­rip ve zel­ze­leli dağ-vari emvac deh­şeti içinde; denizi, o nur-u tev­hid ile emni­yetli bir sahra, bir meydan-ı ceve­lan ve tenez­züh­gâhı ola­rak o nur ile sema yüzünü bulut­lar­dan süpü­rüp, Kamer’i bir lâmba gibi başı üstünde bulun­durdu. Her taraf­tan onu teh­did ve taz­yik eden o mah­lu­kat, her cihette ona dost­luk yüzünü gös­ter­di­ler. Tâ sahil-i selâ­mete çıktı, şecere-i yak­tîn altında o lütf-u Rab­ba­nîyi müşa­hede etti.

İşte Hazret-i Yunus Aleyhisselâm’ın birinci vazi­ye­tin­den yüz derece daha müd­hiş bir vazi­yet­te­yiz. Gece­miz, istik­bal­dir. İstik­ba­li­miz, nazar-ı gaf­letle onun gece­sin­den yüz derece daha karan­lık ve deh­şet­li­dir. Deni­zi­miz, şu ser­ger­dan küre-i zemi­ni­miz­dir. Bu deni­zin her mev­cinde bin­ler cenaze bulu­nu­yor; onun deni­zin­den bin derece daha kor­ku­lu­dur. Bizim heva-yı nef­si­miz, hutu­muz­dur; hayat-ı ebe­di­ye­mizi sıkıp mah­vına çalı­şı­yor. Bu hut, onun hutun­dan bin derece daha muzır­dır. çünki onun hutu yüz sene­lik bir hayatı mah­ve­der. Bizim hutu­muz ise, yüz mil­yon sene­ler haya­tın mah­vına çalı­şı­yor… (birinci lem‘a)

* (Sonra karan­lık­lar içinde şöyle yakar­mıştı: “Ya Rabbî! Sen­sin İlah, Sen­den başka yok­tur ilah. Süb­han­sın, bütün nok­san­lar­dan münez­zeh­sin, Yüce­sin! Doğ­rusu ken­dime zul­met­tim, yazık ettim. Affını bek­li­yo­rum Rab­bim!”) (Enbiya/87)