Verdik bi’ adama anahtarları, saçma sapan vişne çürüğü duvarlarımızı şampanya rengine boya dedik, çektik kapıyı, çıktık gittik. Bi’ hafta sonra görüşürüz diye.
Hangi bi hafta… Hala devam ediyor boya, badana işi…
Benim şu saatlerde milli maçı izlemek üzere kanepeme uzanmış olmam ve kolamın içine kaç buz atacağımı düşünmem gerekiyordu, hatta yer yer Hakeme filan söverek. Ama gelin görün ki, son bi’ balkon demirleri kalmış, bitince çağrı atıcakmış “bay badana”. Mış, miş, muş.
Bazı insanların gönül kapıları fotoselli, mesele bundan ibaret. bu arkadaşlara kısaca “Şıpsevdi” diyen de var.
Açık öğretim Fakültesinin bütünleme sınavları var bu hafta sonu. Birkaç tanesine de ben katılacağım spor amaçlı olarak, mesela cumartesi 9:00‘da . Lakin gelin görün ve dehşete düşün ki, aynı gün için Osmangazi üniversitesinden de bir davet aldım: “Bayım cumartesi günü saat 9:00‘daki filanca dersinizin yaz okulu finali vardır lütfen ve n’olur teşrif edin” diye. Sanırım kıramayacağım onları , tercihimi O.G.ü. den yana kullanacağım.
Ben aslında AöF sınavlarını hepten unutmuştum. Bu gün eski ikamet adresime bi ay önce taşınan bir adam sayesinde hatırladım. Kendisini bir Avea hizmeti sandım önce. Adamcağız nasıl bulmuşsa artık telefon numaramı, aradı geçen gün, “Bönyaminsin di mi sen, haa, bak koçum sınavın filan varmış, kağıtlar geldi, filan lisede gireceksin, şehitliğin oradaki taksiciler var oradaymış… ” diye devam ederken araya girdim , “Abicim bi dur, bi bi saniye” dedim, “Adresi ver geliyorum! … “. Continue reading