NAHNU

Dün akşam Belediyedeki adamımız Compir’in daveti üzerine Odunpazarı Belediyesinin düzenlemiş olduğu “Aşkın Filmleri Festivali“nin son filmi “Baraka“ya gittik. Biletimizin üzerinde Protokol yazınca önce korktum aslında “Ya ön sıradan mı izlicez şimdi filmi, ben istemem abi öyle protokolü” diye. Meğer yokmuş öyle birşey, Geçtik bir yere oturduk öylesine. Seçtiğimiz yer gayet güzeldi, ki Başkan Burhan Sakallı da gelip nezaket ile “İyi akşamlar, hoşgeldiniz” diyerek çocukları ile hemen önümüzdeki sıraya oturdu.

“Baraka“, hayatın soluğu demekmiş, aşkın filmleri için bir festival yapılacaksa gösterilmesi gereken ilk film olmalıymış. Olmuş ta işte zaten. Yani güzel ve yerinde bir seçim. Filmin içerisinde doğadan ve günümüz koşuşturmacasından estanteneler güzel ve rahatlatan müziklerle sunuluyor. Bir belgesel esasında baraka, bir terapi gibi görünse de. Civcivin gagasına yapılan saldırıdan, Kırmızı yüzlü şebeklerden, ve yüce dağlardan aşıyor dinginlik ve barakadan içinize sızıyor.

Eskişehir’e ilk geldiğim de bir vesile ile bir Tatar aileye konuk olmuştum. Böyle yoğurtlu acı soslu maantı yapmışlardı bize. Gerçi ben çılgın acılı sosu, domates sosu zannederek dökerken mantımın üzerine evin babaannesi ” Sen acıyı çok seviyosun he mi ? ” diye sorunca uyanmıştım ama, geç bir farkındalıktı bu benim için. O gün bu gündür Tatarları ve mantılarını severim, ama her kırmızıya sulanmam hemen.

Dün asansörün kapısını matrixvari bir hareket ile açınca hemen dibindeki bir Tatar komşu teyzenin burnunu kırayazdım. Bana Tatarca küfretti acayip bir ses tonu ile. Bunu el ve kol hareketlerinden de anladım. İyi günler diledim bir de. “De Siegdeargide beane regidiosaen ! Munnumu kırdın beahüvea” dedi o da bana, bu Türkçeydi galiba. Aldırmadım devam ettim. E senin ne işin var te kapının dibinde teyzecim di mi ama. Az ilerde beklesenya.

Umut Sarıkaya’dan, şimdilerde en gıcık olduğumuz insan türüne tokat gibi, şamar gibi, ve hatta yöresel ifadeyle cabbak gibi cevap;

Tıklarsan büyüyecek abisi.