NAHNU

Halı sahalarda görmek istemediklerimin başında bonservisinde kaleci yazdığı halde defans oynaması istenen, buna rağmen karşı kalenin altıpası içerisinde orasıyla burasıyla, hatta itekleye itekleye gol kovalayanlar geliyor. Bunlara olan tepkimin şiddeti, atıkları maç başı gol sayısı altı’nın altına düştüğü an logaritmik bir yükseliş gösterecek.

Halı sahalarda görmek istemediklerim arasında bir de, Hami Mandıralı edasıyla çekilen şutların direkte patladıktan sonra, dönüp bir de suratta patlaması var tabi. Hala başım ağrıyor.

üç tanecik kanepeyi asansörle taşıma isteğimiz karşısında artislik yapan apartman insanlarına sesleniyorum, “Ayakkabılarınızı dışarda bırakmayın!!”. Evet bu bir tehdittir.

Hani siz gidince, biz gene taşıdık asansörle kanepelerimizi, o tripleriniz filan hepsi boşa gitti ben ona gülüyorum.

“Ben bu AöF İşletmeyi yata yata bitiririm arkadaş” konulu iddia içeren cümle ile başlayan macera bu seneki açılışını da yaptı. Etkinlikler bütün hafta sonu yapılan sınavlarla sürdü. Sınav kritiklerini ve ilk defa AöF sınavlarında kullanılan TDK nın yeni nesil prototip kelimelerini bir kenara bırakıp, cuma gününe dönelim isterseniz..

Cuma. Sınav giriş yerimi öğrenmek için AöF bürosuna gittim. “Kardeşim bu güne mi kalır bu, adam bi önceden öğrenir sınava gireceği yeri, gider görür sınava gireceği yere filan” bakışları altında aldım kağıtlarımı. Bir de şeyden bahsettiler normalde aralık sonunda alınması gereken kitapları hafta başında almış birisi. “Senden beterleri de var” dedi. Halbuki bilse, benden bahsettiğini. Arkadaşımdan rica etmiştim kitaplarımı alır mısın diye. Bandrolü de yeni yapıştırtmış gidince. O da kayıt esnasında olması gerekiyormuş.

Gevşek bir insanmışım, öyle dedi “arkadaş staff“.