Bugün gene alengirli bi sınavdan çıkmış, herhangi bir dolmuşun şans eseri gelmesini diliyordum, arizona çölünün paralel evrendeki karşılığı iki eylül kampüsünün, kuş uçmaz – kervan geçmez duraklarından birinde sanki 500° bi sıcaklık altında(aşşağı yukarı 911°F ).
“Arabalarıyla yanımdan gecen akademisyenleri beni arabalarına davet etmeleri için, illa ki otostop için evrensel bir dil olan, sağ elini başparmak dışarıda kalacak şekilde yumruk yapıp gideceğim tarafı gösterme eylemini mi yapmam gerekir ” gibi kurması ayrı, yazması apayrı zorbir cümlenin etrafında düşünüp duruyordum. Derken, bi arı gördüm, yerde kanatları üzerine, sırtüstü gidiyordu, ayakları havada ! Nasıl olur ? demeye kalmadan ölmüş bir arı olduğunu farkettim, altına girmiş iki karınca tarafından bir ileri iki geri, mehteran ekibi gibi gidiyorlardı. Daha doğrusu gidemiyorlardı.
“Farklı yuvaların karıncaları” olduklarından herhalde, “mefta arı“yı çekiştirip duruyorlardı. Sonra izledim bir müddet, yoruluncaya kadar birisi o tarafa diğeri bu tarafa çekiştiriyor. Sonra dinlenip tekrar başlıyorlardı. Şirin bir görüntüydü bi yerde.. Ama birden sinirlendim ! Ben yaklaşık 15 dakikadır oradaydım ve iki karınca bi işi becerememişlerdi, hemen hemen aynı yerdeydi arı. Olaya mudahil olmaya karar verip, karıncalardan birisini kalemimin ucuyla alıp durağın başka bir köşesine koydum. Sonra öbürü hızlı bi şekilde aldı arıyı kendi yuvasına götürdü, Köşedeki karınca tekbaşına,.. Köşedeki karınca mahzun..
“Kader planında ben onların rızıklarına müdahale etmiş olabilir miyim ?, Hangisinin hakkıydı bu yemek ? Keşke hiç ellemeseydim” filan diye düşünürken birden otobüs geldi. Otobüse binerken köşeye bıraktığım karıncayı da sırtında bir böcekle yuvasına giderken gördüm. Mutlu oldum.
Sonra bu biletçiler neden hep yırtık bi milyonlukları bana kakalıyolar diye düşünmeye başladım..